مهربانم

ناچار بايد بنويسم: وقتي داماد زياده از حد مسلمان، عروسش را نديده از ميان دخترهاي حرم انتخاب ميکند، چشمهايش را ميبندد، مثل عروس در پستوها مخفي ميشود، پي در پي از پشت درها و پرده ها که تودرتو واقع شده اند برايش خبر مي آورند. تمام اخبار راجع به مقدار زرينه و بضاعت عروس است. در صورتي که جمال و اخلاق از امور اعتباري است که برچسب تفاوت طبايع تغيير ميکند. گاهي هم جناب داماد از جمال و اخلاق عروس ميپرسد. زنها در عين اينکه از عروس غيبي وصف ميکنند، و داماد را به وجد مي آورند، شبيه به اين است که آنجناب را مثل ميمون مي رقصانند.

او به جاي نقدينه و زرينه قلبي مي خواهد که در آن بتواند آشيانه کند. در عوض، قلبش را ميسپارد. دو قلب خوب و يکجور ميتوانند با خوشي دائمي زندگي کنند. به طوري که پول نتواند آن خوشي را فراهم بياورد.

هر وقت زناشويي را در نظر مي گيرم آشيانه ساده و محقري را روي درخت ها بخاطر ميآورم که دو پرنده بدون اينکه به هم استبداد و زورگويي به خرج بدهند، روي آن قرار گرفته اند.

پرنده ها چطور هم جنسشان را انتخاب ميکنند: بدون اينکه پدر و مادر برايشان راي بدهند!!! به جاي اينکه الفاظ ديگران براي آنها عقد ببندد، قدري خودشان آواز ميخوانند، آنوقت محبت و يگانگي در بين آنها اين عقد را محکم ميکند. شريني آنها به شاخه هاي درختها چسبيده است. خودشان با هم ميخورند. مسئول خوراک ديگران نيستند. به جاي آينه و قالي نمايش دادن، بساط آشيانه شان را به کمک هم مرتب ميکنند. راستي و دوستي دارند، بعدها بچه هاشان هم با همان اخلاق آنها بزرگ ميشوند.

ولي خدا به انسان تقوي و شادي طبيعت را نداده است که مثل پرنده زندگي کند.

بدبختانه ما انسانيم يعني پرده اي بين طبيعت خاص ما و اشيا کشيده شده است و نميخواهيم به دلخواه خودمان عادلانه پرواز کنيم. من ميخواهم پرواز کنم! نميخواهم انسان باشم، چقدر خوب و دلکش است اين هواي صاف و آزاد اين اراضي وسيع وقتي که يک پرنده از بالاي آن ميگذرد.

من از راههاي دور ميرسم در اين ديار نابلد هستم. در کدام يک از اين نقاط آشيانه ام را قرار بدهم. رفيق مهربان، تو براي من کجا را تعيين خواهي کرد؟؟؟

کسانيکه پول زيادي دارند، بدجنسي زيادي هم دارند!!!

نيما پوشيج (نامه هاي عاشقانه)

صدام تو گلوم گير کرده ولي دوست دارم فرياد بزنم: ميخوام يه پرنده باشم!!!